Çağrı açık kanaldan yapıldı; tekdüze, usulüne uygun, kendinden önceki binlercesi gibi.
“West L6F, 54-6UE2 kontrol istasyonu, burası Faul Fender. Bitişiğinizdeki açık sektöre iniş izni talep ediyoruz. TG-6.6, vektör 0,65, ızgara 732'ye 1432.”
Cevap, mesafeden cılızlaşmış bir sesle geldi. “Anlaşıldı, Faul Fender. Koşullar uygun görünüyor. Kayıtlarımıza bakılırsa bildirdiğiniz bilgiler kurumunuz tarafından bize iletilmiş. İniş izniniz verildi.”
Trascott, hayatında bir kez bile hayır cevabı almamış birinin o rahat, sıcak tavrıyla konsola doğru eğildi. “Ah, teşekkür ederim. O tatlı, kibar, minicik konuşmanız için size minnettarım.”
Hattın öbür ucunda sessizlik. Kontrolör yeniden konuştuğunda sesindeki o resmî hava dağılmıştı. “Ah. Evet. Şey. İyi ziyaretler dileriz.”
“Çok naziksiniz, memur bey.”
Kanal parazite boğuldu.
Gözlem penceresinin ötesinde gezegen dönüyordu. Yüzeyinde yüzlerce kilometre boyunca yeşil topraklar uzanıyor, ağaç örtüsünün arasında da bir türlü ne olduğu seçilemeyen yapılar yükseliyordu. Yerleşim değil. Tam olarak harabe de değil. Gözün üzerinde duramayıp kayıp gittiği şekiller. Yeşilin arasında hiçbir şeyin yetişmediği lekeler vardı; karanlık, dümdüz ve ışık oyunuyla açıklanamayacak bir biçimde tekinsiz.
İstasyon yörüngede asılı duruyordu; Faul Fender'ın gitmesine izin verilen en uzak nokta orasıydı. Bundan sonrası mekikle olacaktı.
Sebep kalkandı. Mavi bir enerji zarı gezegeni hiç boşluk bırakmadan sarıyordu. Doğrudan istasyona bağlıydı ve içinden geçmenin, gidişte de dönüşte de tek bir yolu vardı.
Rıhtımda onları askerler bekliyordu. Göstermelik bir nöbet değil. Kalıcı bir birlik.
“Şimdi klas mekânlara giriyoruz, hanımlar,” diye duyurdu Trascott. “Kendinize çeki düzen verin.”
“Anlaşıldı, Kaptan,” dedi Fellin.
“Efendim,” dedi dümen subayı, “mekiğe biniyoruz.”
İki asker onları içeri aldı. Hiçbiri el uzatmadı.
“İyi akşamlar, beyler, hanımlar.” Trascott başını eğip kapaktan içeri girdi. “Evraklarım biz daha yoldayken onaylandı. Bir sorun mu var?”
Asker konumlarını sordu. Sonra belge tabletini aldı ve bir şeker kâğıdı gibi kenara fırlattı.
“Konumu söyle, B,” dedi Trascott.
Brandon Fury gözlerini veri tabletinden ayırmadı. “TG-6.6, vektör 0,65, ızgara 732'ye 1432. Talep ettiğimiz iniş noktası. Çorak arazi. Biliyorsunuzdur herhalde.”
İkinci asker elini Trascott'ın omzuna koyup onu koltuğuna doğru sevk etti. Konuşma orada bitti. Kumandadaki asker kapıları kilitledi ve mekiği rotasına soktu.
Pencerelerden bakınca yaklaşan yüzeyin hiç de boş olmadığı görülüyordu. Başka askerî mekikler çoktan inmişti; arazinin dört bir yanına serpiştirilmiş, aralarında belirgin bir bağlantı görünmeyen kamplarda duruyorlardı.
“Pek dost canlısı tipler değiller galiba,” dedi Trascott.
Fellin gözlerini pencereden ayırmadı. “Biz de değiliz. Beni rahatsız etmiyor, T.”
“Ben son derece dost canlısıyım,” dedi Trascott.
Askerler iniş boyunca tek kelime etmedi. Ne onlara ne de birbirlerine.
“Uuu. Şunlara bak,” diye mırıldandı Trascott. “Resmen tam havalı adam pozu kesiyorlar.”
“Hı hı. Evet. Tabii.” Fellin yeniden pencereye döndü.
Yer yaklaştı.
Trascott sessizliğe ancak bir dakika daha dayanabildi. “Eveeet. Beyler. Hanımlar. İşler nasıl? Pek keyfiniz yok gibi. İzin mizin vermiyorlar mı size?”
Hiçbir şey. Duruşlarında en ufak bir kıpırtı bile yok.
“Ooo. Sessiz moddayız.”
“Sen hiç susmaz mısın?” dedi Fellin.
Mekik yere değdi. Kapı bir tıslamayla açıldı.
“Arada bir,” dedi Trascott sırıtarak.
Yol boyunca ayakta duran asker önce indi ve bekledi.
“Sanırım sıra bizde.”
Trascott rampadan inip yürümeye devam etti, ötekiler de peşinden geldi. Arkalarında asker mekiğe geri bindi ve mekik hiç oyalanmadan havalandı.
Çorak arazinin bittiği yerde yeşillik başlıyordu. Daha ötede, su.
“B, gemiyi buraya indir de bize yukarıdan bakmayı bıraksınlar,” dedi Trascott. “Onlara yalnız olmadığımızı söylemiştin, değil mi? Gerçi gemimizi zaten bir güzel incelediler. Adamlarımızı çoktan saymışlardır.”
“Ah, evet efendim,” dedi Brandon Fury. “Sanırım en son mürettebatımızı didik didik ettiler.”
Trascott elini gözlerine siper etti. “Gelen bizimki mi? Bizim kızı indirmişler galiba.”
Gemi geldi. Yere oturduğunda izler gövdesinde apaçık görünüyordu. Paneller yerinden bir milim oynamış. Kırılan bir şey yok. Dokunulmamış bir şey de.
“Bütün havalı giriş planım mahvoldu,” dedi Trascott. “Görüyor musun, Fellin? Şimdi surat asacağım, bak.”
“Biraz kurcalamışlar efendim,” dedi Brandon Fury. “Bana kalırsa bir şey arıyorlardı.”
“Eşyalarıma el sürdülerse,” dedi Fellin, “doğduklarına pişman olurlar.”
Her ne arıyorlarsa, bulamamışlardı.
“Uuu. Bizimki bazen saldırganlaşır,” dedi Trascott.
“Evet efendim,” diye onayladı Brandon Fury. “Biraz.”
Trascott en yakındaki tayfaya döndü. “Sen. Adın ne?”
“Rapson, efendim!”
“Rapson!”
“EVET EFENDİM!”
“Burada ne halt oldu böyle? Bu adamlar ne arıyordu, lazer şarjörü mü? Öyle bir şey mi?”
“Bilmiyorum efendim.” Rapson gözlerini ileriye dikmişti. “Ama her yeri aradılar.”
İşin tuhaf yanı da buydu. Silahlar ilgilerini çekmemişti. Ne raflar ne sandıklar. Belirli bir şey için gelmişlerdi.
Bir nesne.
“Silahlara dönüp bakmadılar bile efendim,” dedi Rapson. “Sanki bambaşka bir şeyin peşindeydiler.”
“Hmm.” Trascott çenesini ovuşturdu. “Tuhaf. Belki de kayıp kalbimi arıyorlardı. Ha, Rapson? Ha?”
“Ah. Şey. Evet efendim.”
Trascott gülmekten kırıldı.
“Kalbini bulduysan yürü artık, kovboy,” dedi Fellin. “Bu kadar gürültü yeter. İşimiz var.”
“Emredersin, Süper Görev Kadın.” Rapson'ın yanına geçip adımlarını onunkine uydurdu, sesini alçalttı. “Espri nasıldı?”
“İyiydi efendim. Ehe. Ehe.”
Yeşilliğe doğru yola koyuldular.
Yaklaştıkça orman kendini gösterdi. Ağaçlar havadan göründüklerinden daha uzun, epey de sıktı. Ağaç örtüsünü delip geçebilen ışık da yere ulaşamıyordu.
“Çölün ortasında yemyeşil bir orman,” dedi Trascott. “Şuna bak hele. Burayı şimdiden sevmeye başladım.”
“Her gezegenin kendine has bir florası vardır, Tras.” Fellin hızını kesmedi. “Bu gayet normal. Evden hiç çıkmamış gibisin. Mor buzulla sarı yağmurun yanında burası resmen bahçe.”
Trascott tepeden tırnağa ürperdi. “Iyy. Evet. Orası. Bir hafta hasta yattım. Sara hastası olsam orada ölmüştüm.” Anında toparlandı. “Yok, burası güzel. Durun, durun, herkes dursun.”
Herkes durdu.
“Perili ormana girmeden önce, çöl hâlâ arkamızdayken. Fellin. Gel buraya.”
“Ne var yine.” Ama geldi.
“Rapson!”
“Efendim!”
“Al şunu.” Gencin eline bir kamera tutuşturdu. “B, gemiyi kadraja al.”
“Kadrajda efendim.”
“Çek, Raptor.”
Kolunu Fellin'in omzuna atıp poz verdi.
“Rapson, efendim. Raptor değil.”
“Şahane.”
Ağaçlara doğru ilerlemeye devam ettiler.
Yolun o kesiminde çöl onları huzursuz etmeye başladı; nedenini kavramaları ise zaman aldı. Yörüngeden bakınca yuvarlaktı. Dört bir yanını yeşilin kuşattığı, neredeyse kusursuz bir ölü toprak çemberi; arazide bunu açıklayacak tek bir yer şekli bile yoktu.
Burada hiçbir şey yetişmemişti. Yalnızca son zamanlarda değil. Hiçbir zaman.
Biraz daha yaklaşınca ormanı bir ot kuşağının çevirdiğini gördüler; tabii ona ot denebilirse. Boyu beli aşıyordu, sertti, rengi griye çalıyordu ve kimse uzanıp dokunmadı.
“Bu da ne böyle,” dedi Trascott. “Burası önceden de böyle miydi?”
“Hayır efendim,” dedi askerlerden biri.
“Fellin?”
Fellin tabletini çıkarmıştı. “Buna göre burada yollar var. Bir yerleşime doğru gidiyoruz.” Ekrana bakıp kaşlarını çattı, sonra tableti yerine koydu. “Kafana takma. Bir açıklaması vardır.”
“Yanında çim biçme makinesi getiren var mı acaba?”
“Konuşmayı bırak da şurayı açmama yardım et.”
Askerler lazerlerle işe giriştiler.
Otlar kesildikçe aralandı ve aralandıkça bir patika ortaya çıktı. Onların açtığı değil. Zaten oradaydı.
Konuşmalar kesildi. Kimse emir vermeden eller silahlara gitti.
“İçimde kötü bir his var,” dedi Fellin.
“Ne o? Kobra mı?” Trascott'ın omuzları gülmekten sarsılıyordu. “Hani şu kocamanından?”
“O KONUYU BİR DAHA AÇMA DEMİŞTİM SANA.” Hışımla ona döndü. “Hem o şey geminin yarısı kadardı. Yılan değildi o, Tras, canavardı.”
“Tamam, tamam, sakin ol, şakaydı. Ama avlaması eğlenceliydi, değil mi?”
“Ah, hem de nasıl.”
Tepelerinde dallar kıpırdadı.
Trascott açık avucunu havaya kaldırdı. “Duydunuz mu?”
Herkes durdu. Bütün silahlar kalktı.
Ağaç örtüsünün yukarı kısımlarında gölge hüküm sürüyordu. O gölgenin içinde, dalların yükseklerinde askerler asılıydı. İstasyondakilerle aynı üniforma. Lazerden eğrilmiş iplerle, boyunlarından asılı.
“Burası resmen korku filmi,” diye fısıldadı Trascott.
“Sessiz olur musun. Lütfen.”
“Ha. Sıçtık.”
“Burada ne oldu?” dedi Fellin.
“B.” Trascott'ın sesindeki neşe sönmüştü. “Yukarıdaki o pek havalı dostlarımıza, adamlarından birkaçının şu anda ağaçlarda sallandığını haber verebilir misin?”
“Tabii efendim. Bağlanmayı deniyorum.”
Bir süre uğraştı. Ağaç örtüsü sinyalleri tek lokmada yutuyordu ve içeri girdikçe durum daha da kötüleşiyordu.
“Efendim, iletişim imkânsız. Buradaki cihazların hiçbiri frekans bulamıyor.”
Yukarıda, dalların arasında gölgeler kıpırdadı. Rüzgârla değil. Patika boyunca, önlerinde ilerleyerek.
“Fellll,” dedi Trascott. “Biz geriii mi dönsek acaba?”
“Ne oldu, süper avcı Trascott.” Fellin arkasına dönmedi. “Korktun mu?”
“Ha. Yok. Tabii ki hayır.” Güldü. “Yani, ahaha, tabii ki hayır. Kesmeye devam, beyler, hadi.”
Askerler kesmeye devam etti. Patika genişledi.
“Ekipmanımız var,” dedi Fellin, daha yumuşak bir sesle. “Burada birkaç adamı asmayı becermiş bir primat varsa, biz yıllarımızı tam da öyle şeyleri avlayarak geçirdik. Kendini boşuna germe.”
“Evet. Evet, biliyorum. Neler atlatmadık ki.” Yine de gözleri yukarı kaydı. “Şey işte, o adamlar o kadar havalıydı ki, sonra onları ağaçta görünce bir tuhaf oldum.”
Fellin gülümsedi.
İlerledikçe otlar seyreldi ve ortalık boş olmaktan çıktı.
Askerlerin geri kalanını buldular. Tuzak olarak kurulmuş taşların altında ezilmişler. Çukurlara düşmüş, dipteki kazıklara saplanıp kalmışlar. Parçalanmışlar. Yakılmışlar. Başlarına başka ne gelmiş olursa olsun, çoğunun bedeninde ok vardı.
“Vay anasını.” Trascott gözlerini dikmiş bakıyordu. “Bir kabile mi kurban etmiş bunları, ne?”
“Bu belli ki ilkel bir kabile değil,” dedi Fellin.
“Yok yok, değil. Oklar ilkel değil.” Cesetlerden birinin yanına çömeldi. “Kimse yanlış anlamasın ama tarzlarını sevdim. Epey havalı iş.”
“Efendim,” diye ileriden seslendi bir asker. “Burada da ölüler var.”
Fellin oklardan birini çoktan eline almıştı. Ucu pürüzsüzce kesilmişti, tartışmaya yer bırakmayacak kadar temiz. Lazer işi.
“Bu toprağa çok kan dökülmüş,” dedi Trascott.
“Bunlar özel yapım. İleri teknoloji ürünü.” Fellin oku ışıkta çevirdi ve sesi değişti; kendi sahasına girdiğinde hep böyle değişirdi. “Bu benim alanım. Bu ya Tul-Ji işi ya da Ash-Beta'dan çıkma bir şey. İkisinden de çok alışveriş yaptım. Bilinen en iyi yayları ve okları onlar yapar.” Durdu. “Gerçi en iyinin de daha iyisi hep vardır.”
“Ben yayı oktan ayırt edemem,” dedi Trascott. “Bana düzgün bir patlayıcıyla birkaç güzel oyuncak getirin, yeter.”
İşareti fark eden o oldu. Ağaçlardan birinin gövdesinde, çok eskiden derin derin oyulmuş bir şekil duruyordu.
Bir kuğu.
“Ahh, şurada minicik bir kuğu var. Biri sevgilisini ağaca kazımış.”
Fellin ona o malum bakışı attı. Hem de en ağırından.
“Yorumlarını biraz azaltmayı düşünebilirsin, Tras.”
Kuğuya yaklaştı. “Bu, buranın halkı hakkında muhtemelen şimdiye kadar gördüğümüz her şeyden fazlasını söylüyor. B, tarayıcıyı üstünden geçir. Bakalım evrensel veri tabanında ne var.”
“Tabii efendim.”
Tarama çabuk sonuçlandı; dönen bilgi ise eskiydi. Bu bir bölge işaretiydi. Çok eskiden bu toprağın sahibi var demenin yolu buydu ve biri hâlâ onu ağaçlara kazıdığına göre, bu iddia onlar için bir şey ifade ediyor olmalıydı.
“Hm. Demek bölge işaretliyorlar.” Fellin yavaşça başını salladı. “Primatlar yapar. Biz yaparız. Bütün canlılarda ortak olan nadir şeylerden biri. İşimize yarar.”
“Harika, şahane, işimize yarayan şey elimizde,” dedi Trascott. “Peki şimdi ne yapıyoruz?”
“Devam ediyoruz.”
Yukarıda, dalların arasında bir şey gözlerini açtı.
“Buraya neden geldiğimize odaklanıyoruz,” dedi Fellin, sesini zar zor sakin tutarak.
Askerler kimse söylemeden bir çember oluşturup Trascott'ı, Fellin'i ve Brandon Fury'yi ortaya aldılar.
“Efendim, burada bir şey var!”
“Evet, sağ ol, kör değilim, asker.” Trascott durmadan sağa sola bakınıyordu. “Feeeell?”
“Herkes sakin olsun. Onlarla konuşmayı deneyeceğiz.”
İzlenme hissi, şüphe olmaktan çıkacak kadar uzun sürdü.
“Efendim.” Brandon Fury sesini alçak tuttu. “Bunlar bana katil gibi görünüyor. O adamlara ne yaptıklarını gördünüz. Konuşmak yerine belki de onlara anladıkları dilden konuşmalıyız.”
“B, katkın için sağ ol dostum ama şu an savaş başlatmak için düpedüz berbat bir zaman, o yüzden çeneni kapamanı rica edeceğim.”
“Tabii efendim.”
“Tras'a katılıyorum,” dedi Fellin.
Ağaçtan bir şey indi.
Bıraktığı dal öyle yüksekteydi ki oradan düşen bir askerin beli ikiye kırılırdı. Zahmetsizce, hiç ses çıkarmadan yere kondu ve önlerinde doğruldu.
Sırtında çaprazlanmış ikiz kısa hançerler. Kukuletası başında, sıkıca kapalı. İçinde gözlerden başka hiçbir şey yoktu, gözler de yanıyordu.
Fellin askerlerin arasından öne geçti. “Herkes arkamda kalsın. Temas kurmayı deneyeceğim.”
Trascott yine de yanına geldi.
“Ah. Merhaba.” Fellin iki elini de kaldırıp boş olduklarını gösterdi. “Dilimi konuşuyor musunuz? Ya da çevirebilir misiniz?”
“Efendim, evrensel çevirmeni getireyim mi?” diye arkadan bağırdı Brandon Fury.
Fellin onu duymazdan gelip yavaşça bir adım daha yaklaştı. Trascott da onunla birlikte.
Sonunda duyulan ses bir kadına aitti.
“Vedui'.”
“Burada bulunma sebebimiz basit,” dedi Fellin dikkatle. “Bu gezegende kimseyle bir bağlantımız yok. Size söz veriyorum. Ne için geldiysek onu yapıp gideceğiz.”
“Plan bu en azından,” diye mırıldandı Trascott.
“Vedui'.” Fellin derin bir nefes verdi. “Harika.”
“Katılıyorum, harika,” dedi Trascott. “Ne diyor?”
“Sizin dilinizi konuşmuyoruz.” Fellin elini ceketinin içine soktu. “Ama bende bir şey var.”
Küçük bir cihaz çıkarıp kulağına yerleştirdi.
Bir el kalktı. Dur.
“Vay be,” diye fısıldadı Trascott. “Senden ne cevherler çıkıyor.”
“Dilini biliyorum, yabancı.”
Söz, tam olarak ses sayılmayacak bir perdeden geldi. Fellin cihazı kulağından çıkarıp kaldırdı.
Ses gençti. Altında bir tatlılık akıyordu.
“Davetsizce topraklarınıza girdiğimiz için bizi bağışlayın,” dedi Fellin. “Burada fazlasıyla yabancıyız.”
“Sesi ne güzel,” diye fısıldadı Trascott.
“Geldiğimizden beri sevecek pek bir şey görmedik,” diye devam etti Fellin. “Gerçi bizi girişte karşılayan askerlerden de hoşlandığımızı söyleyemem.”
“Havalılar,” dedi Trascott, “ama neşesizler. Sıkıcılar. Bu konuda şahitlik edebilirim.”
Fellin ona döndü. Yüzünden hiçbir şey okunmuyordu.
“Ne?”
Karaltı iki adım ilerleyip ışığa çıktı ve pelerinini yere bıraktı.
Siyahtı. Koyu değil. Hiçlik nasıl siyahsa, öyle siyah. O siyahın ortasına yanan o iki göz oturmuştu, bir de kanlı iki sivri dişi açığa çıkaran bir gülümseme. Teninin siyahının altında bir kızıllık dolaşıyordu. Başından boynuzlar yükseliyor, onların altında kulakları sivri uçlara doğru inceliyordu. Dövmeler yakasından çıkıp yüzüne tırmanıyor, büyüyormuşçasına dallanıp budaklanıyordu; vücudunun geri kalanında da sürdükleri belliydi.
Boynunda zincire takılı bir kuğu asılıydı. Hiçbirinin adını koyamadığı bir metalden işlenmişti ve onları yere indiren mekikten daha değerliydi.
“Şuna bak.” Trascott'ın sesi bir oktav tizleşti. “Bu benim eski sevgilim, resmen Millenna'nın aynısı, bir benzerlik var yani, ama bu cidden bambaşka bir şey.”
“Kapa çeneni artık,” diye tısladı Fellin.
Adını bildikleri şeyler arasında ona en yakın olanı Elf'ti. Biçim olarak oydu. Ama farklar hiç de ince değildi ve bu farkların ne anlama geldiğini söylemeye kimse gönüllü olmadı.
“Öhöm.” Fellin doğruldu. “Daha önce Elflerle ve onlara yakın ırklarla tanıştık. Yolculuk gerektiren işler alan bir şirketiz. Ama sizin halkınızdan biriyle karşılaştığımızı sanmıyorum.”
Kadın onları inceledi. Cevap vermeden. Yalnızca inceleyerek.
“Hatırlardım,” dedi Trascott. “Bundan emin olabilirsiniz.”
Fellin kıpırdamadan durdu.
“Buyurun, inceleyin,” dedi Trascott. “Muhteşem bir numuneyimdir, kadınlara da saygım sonsuzdur, hanımefendi.”
“Ah, Tras.”
“Ne?”
“Konuş.”
Etraflarında dönmeye başlamıştı ve söz bir yerlerden, yan taraftan geldi.
“Ben mi, o mu?”
“Efendim, ben açıklayabilirim,” diye arkadan bağırdı Brandon Fury.
Şimdi Trascott'ın etrafında dönüyordu.
“Arkadakilerden tek biri bile ses çıkarırsa,” dedi Fellin, “onu kendi ellerimle asarım.”
“Ah. Merhaba. Evet. İzninizle.” Trascott ellerini iki yana açtı. “Biz bir şirketiz. Fellin'le birlikte kurduk. Benim adım Trascott. Bu Fellin, arkamızdaki adamlar benim adamlarım, şu da dümen subayım Brandon Fury.”
Kadın dönmeye devam etti.
“Sözleşmeyle iş alırız. Yarım kalmış işleri bitirmek, gizem çözmek, o tarz şeyler. Kayıtlarımızda kırk üç ağır kruvazör, yetmiş beş orta sınıf gemi, beş paletli arazi aracı var.”
El yine kalktı. Dur.
